Freedom is an illusion

​I watch those siblings crying over their brother’s body for my white supermacist freedom not to be disturbed.

But I’m not truly free. 

I’ve got blood on my hands and in my mouth. I’ve killed those kids in Aleppo, in Damascus, in Nigeria- all over the world, even if I’m doing nothing. My smartphone is the mask the government gives me to stay blind. It feels like watching a horror movie and I’m locked in the theater. I’m handcuffed on the red velvet chair I sit on; Trying to strangle myself to escape from the torture of watching and remaining silent, but I can’t even reach my throat.

 I try to scream, so that I get someone to help me. The cries of the children overpass my voice and those that handed me the phone keep my eyes shut. Where is the damn freedom you said I had? How dare you talk about freedom when I hear those voices and I cannot move from this blood coloured prison you’ve built for me?

 Fuck your elitist freedom. Gimme some peace with kids going to school, fearless lovers and colour blind people.
That’s what my freedom looks like.

Poem by MareRubrum


Designed for me

In response to this week’s challenge “Designed for you“, I want to share with you the things that I think were designed to make my life easier. And that’s all about clothes.

I have a minimalist wardrobe, so the things I wear are always the same and I buy the same things if anything happens to them.

The first thing is my ultimate summertime favourite loose/ harlem pants. I always have 2 pairs in order to change them when the one pair needs to be washed. Always the one is black and the other one is with some print on it. I’ve been to concerts, festivals, demonstrations, at uni, when I’m travelling with these. I litterally  wear them everywhere.
The second thing that I think was made to make my life easier are sweaters and leggings for the winter. There are not more comfortable things than these. They are always wearable, I won’t be exaggerating if I’d say that they are an all time classic, as I wear them everyday except Saturday nights.

Also, there is a pair of biker boots that I buy over and over again for the last four years. They have really short heels, about 3cm, that makes them super comfortable when its raining outside or at wintertime in general.

The last thing that was made exclusively to serve my laziness is a pair of handmade silver earrings I bought about a year ago. They are “a pain in the ass” when it comes to putting them on, but once they’re on, I wear nothing else. I don’t even take them off when I shower or when I go to bed because they don’t hurt me, their silver is of great quality and they clip on very well, not to mention they’re really elegant and I can wear them everyday at anytime.

I hope that you find my post relatable and that you comment here or you write a blog post about the things you relate to. 

Jeopardize // Only lovers left alive

via Daily Prompt: Jeopardize

When I saw today’s daily prompt, the fist thing that came in mind was the movie “Only lovers left alive”, I don’t really know why… So, I wrote a microstory about a vampire and a mermaid (who are in love) and how they react to people destroying nature.

You can’t swim and I can’t walk, but we will both reach the coast

I’ll still be in the water and you’ll sit on the rocks

you’ll tell me stories about people and birds and horses; those that run free on the frozen coasts

And I’ll tell you stories about fish and corals and seamen that are no longer searching for mermaids and who are desperate

You’ll say that all people are unhappy- seamen or not- oppressed and oppressing

They jeopardize the only life they ever knew, the only place they’ve lived in

And they’re killing us too

I’ll kiss you and I hope all your sorrows slip away

tomorrow there’ll be a better day


Ας πάρουμε κατοικίδιο(;)

Το καλοκαίρι που πέρασε είχα την τεράστια χαρά να μείνω στο ίδιο σπίτι με τον ανιψιό μου στο εξοχικό μας για περίπου μια βδομαδα. Αυτό με έβαλε σε πολλές σκέψεις γενικότερα για το πώς είναι σωστό να μεγαλώνεις παιδιά, πόσο μεγάλη ευθύνη είναι και όλα αυτά. 

Καθώς λοιπόν τα σκεφτόμουν όλα αυτά και ο Μάξιμος ανέπτυξε μια αγάπη για τον γάτο που έχει εγκατασταθεί στην αυλή μας (όπως όλοι μας άλλωστε), αναρωτήθηκα αν είναι σωστό να μεγαλώνεις τα παιδιά μαζί με κατοικίδια και αν θα πρέπει να το κάνει ο καθένας.

Κατέληξα πως εξαρτάται στο κατοικίδιο που εχεις και θες να παρεις. Φυσικά οποιο και να ειναι το κατοικίδιο, από τα ψάρια, τα πτηνά και τα ερπετά μέχρι τις γάτες και τους σκύλους, σε μαθαίνει να εισαι πιο υπευθυν@, να νοιάζεσαι για κάποιο άλλο ον πέρα από εσένα, να μάθεις τι εστί συμβίωση με ένα πλασμα με το οποίο έχετε διαφορετικές ανάγκες και αυτό μαθαίνει αντίστοιχα κι ένα παιδί.

Πώς μαθαίνεις όμως στο παιδί σου (και στον εαυτό σου) το πραγματικό νόημα του σεβασμού και της αγάπης; με έναν πολύ απλό τρόπο: του δείχνεις πώς πρέπει να σέβεται το φυσικό περιβάλλον και τις ανάγκες του κάθε ζώου. Για παράδειγμα, δεν το βρίσκω σωστό να υιοθετούνται ερπετά, αμφίβια, έντομα, πτηνά και ψάρια. Και το λέω σαν ατομο που είχε και παπαγάλους και χρυσόψαρο. Βλέποντας πόσο υπέφεραν τα παπαγαλάκια μου, τα οποία κατέληξαν να τρωει το ένα το άλλο στην κυριολεξία, ξέροντας οτι δεν έμαθαν ποτέ να πετούν γιατί από τη γέννηση τους ήταν σε κλουβί (τα υιοθετησα όταν ηταν ούτε 2 μηνών) και περιμένοντας πώς και πώς να βγουν στο μπαλκόνι και να αρχισουν να κελαηδούν (ή τέλος πάντων αυτο τον ηχο που κάνουν τα παπαγαλάκια), ποιος ξέρει τι να πουν, κατάλαβα ότι τα πουλιά δεν πρέπει να βρίσκονται σε κλουβιά, σε σπίτια, σε κλειστούς χώρους γενικότερα. Δεν είναι ο χώρος τους εκεί. Οταν λοιπόν το παιδάκι μαθαίνει θεωρητικά ότι τα πουλιά πετούν αλλά στο σπίτι έχει ένα πουλί που δεν πετάει, αυτομάτως απορροφά ότι τα ζωα μπορεί να ζουν όπου θέλουν, αλλά ο άνθρωπος μπορεί να το αλλάξει αυτό, είτε με την ψευδαίσθηση οτι σώζει κάτι ή γιατί απλά είναι “όμορφο, δεν μαδαει και δεν γδερνει τα έπιπλα”. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες κατηγορίες βέβαια. Ειδικά για τα ερπετά, τα ψάρια και τα αμφίβια που αποξενωνονται πλήρως από το φυσικό τους περιβάλλον, τους κοραλλιογενείς υφάλους, τα τροπικά δάση και τις ερήμους. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν (και οι μεγάλοι να δέχονται) ότι όλα τα πλάσματα είναι ίσα και οτι έχουν ανάγκες οπως ακριβώς κι εμείς. Ταινίες όπως το ” ψάχνοντας τον Νεμο” μπορούν να βοηθήσουν, αρκεί έπειτα @ γονιός να δώσει έμφαση στην ιστορία και το μήνυμα της και όχι σε ατάκες ή στους ήρωες.
Όσον αφορά τα τετράποδα, που περιπλανιουνται στους δρόμους ή βρίσκονται σε καταφύγιο, είναι πολύ καλό να υιοθετούνται είτε απλά παρέχοντας φαϊ και νερό στο ζωάκι που ψάχνεται στη γειτονιά ή έχοντας το στο σπίτι και συμβιωνοντας μαζί του. Και πάλι όμως, πρεπει να υπάρχει κατανόηση και σεβασμός οσον αφορα τις ανάγκες του κατοικίδιου και οχι απλά να αποτελεί ενα ζωντανό αξεσουάρ. Δηλαδή, πράξεις όπως το να του βαφεις τα νύχια και το τρίχωμα ή να το κακοποιεις ή να αφήνεις το παιδί σου να κάνει κάτι από όλα αυτά, είναι στοιχεία της εξουσίας που νομίζεις πώς έχεις πάνω του και που μαθαίνεις στο παιδί σου πως έχει.

Το σημαντικό είναι να μάθει το παιδί ουσιαστικά να νοιάζεται, να σέβεται και να αγαπάει τα ζώα γύρω του. Αν αγαπά τα ψάρια και τα πτηνά, είναι καιρός να μην πετάει σκουπίδια, να ξεκινήσει η οικογένεια να πηγαίνει σε εθελοντικές ομάδες καθαριότητας, να μάθει γιατί δεν πρέπει να αγοράζει σφουγγάρια και κοσμήματα από κοράλλια, γιατί δεν πρέπει να φωταγωγουμε παραλίες τα βραδιά. Να μάθει το παιδί και να πειστεί το σχολείο ότι οι ζωολογικοι κήποι και τα ενυδρεία είναι φυλακές και όχι μέρη αναψυχής για σχολική εκδρομή γιατί τα ζώα δεν βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον. 

Αυτά ειναι που θα κάνουν ενα παιδί πραγματικά υπεύθυνο, γιατί θέλοντας να προστατέψει τα ζώα, θα θελήσει να προστατεύσει και το σπίτι τους και τότε είναι που φαίνεται η ουσιαστική αλλαγή στον κόσμο.

10 things that remind me of summer

I accepted the challenge from the article “The poetry of list making”  , as I found it such an incredible idea. My poetry is always political and always describes real things in Greek society, so, if you have any questions about the events described, please, be free to comment.

  1. Strawberries, as of little red jewls, sweet yet sour and sometimes bitter- it may taste like blood, but don’t you care babe, it’s not yours.
  2. Beaches with big, white, rough stones and clear, blue waters. It seems like a paradise that is now lost, but at least babe, you can lay your sunbed on the sand.
  3. Gathering at the front yard and grandma telling us stories of “brave” men that were killing each other for a house, a farm, a tower. Granny never met her father because of a house.
  4. Playing hide& seek in endless olive fields, those that after a while we saw being burnt. We cried, but now that the tears have dried, we pay a visit at the new resort’s cafe.
  5. The deep blue of the Aegean sea. You can watch its beauty from your luxury cruise ship, but don’t get too close to the water; you’ll see the bodies.
  6. Watching the stars fall and making wishes. I wish I had the guts to accomplish even just one of them.
  7. Sweating as I was looking for you at last year’s demonstration. Fearing that the cops may get you, may hit you… I just wanted to be there for you.
  8. People gathering at squares to enjoy the lovely summer nights. I don’t want to ruin your fantasies dear, so I advise you not to pass by Victoria square; you may see some truth.
  9. Eating seafood and drinking ouzo by the sea. Isn’t it hedonic to be a cannibal at your victims’ house?
  10. Summer love vibes. You’re rubbing your dick on me and I gently push you away. You follow me all night long and I’m scared. I ask for some help. They see nothing wrong with flirting.url-2e82a5fed70d8b12ae55a19eed1f753f

A poem about empowerment

A poem by MareRubrum

I am not.

I’m not what you expected me to be

I’m not what you want

I’m not your wife

Or your sister, or your mother.

I don’t belong to you

I’m not your summer dream

Or your childhood love

I’m not princess Tam Tam

Or Grace Kelly

I’m not Twiggy

Or Baez

I’m not a temple

Or a brothel, or a shelter

I’m not your revolution banner

I’m not my body

I’m not my clothes

Or my art, or my science.

I am nothing.

I am much more.

“Who the hell is MareRubrum?”

Well, MareRubrum is… me. I live in Athens, Greece and this is a blog about my stories and the things I care about, like rock n’ roll, concerts, festivals, university life, the environment and activism.

The picture below is from my favourite place on earth, in Lakonia, Greece, a desert road that leads to the sea.


What does “MareRubrum” mean and why did I choose this name? Mare Rubrum, actually means red sea in latin. My real first name means “of the sea” in Greek, so that’s why I chose “Mare” and “Rubrum” was kind of, because I like the pronunciation of it.

That was some basic infomation about me. I hope you follow my stories.

New post every Sunday and Tuesday! Stay tuned! XO